Aandacht
In een wereld waarin fast fashion en goedkope webshops floreren moeten stenen kledingwinkels alle zeilen bijzetten om te overleven. Aan de Hulstheuvel, een rustige straat aan de rand van Uden, houdt Paerdestal mode het al 45 jaar lang vol met een simpele maar doeltreffende bedrijfsfilosofie. Fleur en Karlijn van den Heuvel zorgen voor nieuw elan in de zaak, die ze in de toekomst hopen te overnemen van hun ouders Jan en Margriet.
45 jaar Paerdestal, een bijzondere mijlpaal!
Karlijn: “Absoluut. Het is bijzonder dat we al zo lang een fijne winkel hebben op deze locatie. Dat is geen vanzelfsprekendheid, zeker niet met de opkomst van webshops en de veranderende retailwereld. We hebben dit echt met elkaar bereikt. En dat voelt speciaal, zeker als je kijkt naar hoe onze ouders het ooit begonnen zijn.”
Fleur: “45 jaar is heel mooi, we hebben het in april gevierd met een feestmaand. Maar we gaan vijftig jaar écht groots vieren. Voor het veertigjarig bestaan hadden we heel veel leuke acties opgezet, maar dat ging vanwege corona niet door. Dat moeten we nog inhalen.”
Hoe is Paerdestal mode eigenlijk ontstaan?
Margriet: “We begonnen eind jaren zeventig vanuit huis, op de overloop. We verkochten spijkerbroeken met kleine weeffoutjes, zogenoemde ‘kneusjes’. Die foutjes maakte niemand iets uit, als je maar een echte Levi’s had. Het liep al snel storm: mensen stonden in de rij voor de deur. Daarna verhuisde de winkel naar een kamer op de begane grond, en vervolgens naar de oude paardenstal naast ons huis – vandaar ook de naam. In 1990 hebben we een nieuwe winkel gebouwd, waar we nu nog steeds zitten. Jan werkte toen nog als werktuigbouwkundige, maar hij zegde in 1994 zijn baan op om zich volledig op de winkel te richten.”
Fleur en Karlijn, jullie groeiden letterlijk op tussen de kleding?
Karlijn: “Zeker. We waren altijd in of rond de winkel te vinden. Als er lege dozen stonden, kropen we erin en duwden we elkaar door de winkel alsof het karretjes waren.”
Fleur: “Als onze ouders op inkoop waren, haalden de winkelmedewerksters ons op van school en aten we mee in de winkel. Het voelde als een tweede thuis.”
Karlijn: “Al op jonge leeftijd riep ik: ‘ik ga later de winkel overnemen!’ Tien jaar lang heb ik als weekendhulp in de winkel gewerkt, op de kinderafdeling.”
Fleur: “Ik had die ambitie op dat moment nog niet echt, ook al vond ik de winkel altijd een fijne plek om te zijn. Ik heb nooit als vaste weekendhulp in de zaak gewerkt; in plaats daarvan werkte werkte ik in een schoenenwinkel en in de horeca."
Al op jonge leeftijd riep ik dat iklater de winkel ga overnemen
Toch zijn jullie allebei in de zaak terechtgekomen.
Fleur: "Zo'n tien jaar geleden gingen we met z'n allen om tafel om te praten over ieders ambitie voor de winkel. Karlijn zat nog midden in haar studie en had reisplannen. Ik was net afgestudeerd en dacht: laat ik het proberen. Tot hun verrassing, want ik had nooit eerder echt interesse getoond. Maar het paste bij me, en ik ben gebleven.”
