Veerle en Yentl van der Linden: ‘We zetten voort wat onze ouders hebben opgebouwd’

vr 3 apr, 10:32 Interview

De een wilde stewardess worden, de ander had haar zinnen gezet op een carrière als jurist. Maar het familiebedrijf - De Pannekoekenbakker in Zeeland - bleef altijd trekken voor de zussen Veerle en Yentl van der Linden. Per 1 oktober hebben ze het pannenkoekenrestaurant overgenomen van hun moeder Jolanda. We spreken Veerle en Yentl over hun plannen, ambities en de meest bijzondere pannenkoek.

Hoe voelt dat, eigenaar zijn van het familiebedrijf?
Veerle: “We waren de afgelopen jaren al intensief betrokken bij het restaurant. Het grootste verschil is dat wij nu eindverantwoordelijk zijn. We betalen de rekeningen nu zelf en kijken nog scherper naar omzet en kosten. Dat maakt je net iets bewuster, maar inhoudelijk deden we al veel zelf.”
Yentl: “Het voelt heel natuurlijk. We hebben het niet groots gevierd op de overnamedatum zelf. Wat we wél belangrijk vonden, was een mooi pensioenfeest voor mama. Zij heeft hier bijna dertig jaar alles gegeven en mag nu echt genieten van wat meer vrijheid.”

Hoe is De Pannekoekenbakker Zeeland ontstaan?
Yentl: “Onze ouders, beiden afkomstig uit de omgeving van Den Bosch, openden het restaurant dertig jaar geleden. Ze hadden geen klassieke horeca-achtergrond; mama was kapster en papa vertegenwoordiger in sportkleding. Ze raakten geïnspireerd door twee zussen van mijn moeder, die al een pannenkoekenhuis hadden. Na een tijdje mee te hebben gedraaid hakten ze de knoop door.”
Veerle: “Ze hebben echt lang gezocht naar de juiste plek met het idee: waar past een pannenkoekenhuis? Ze zochten een omgeving met natuur, voldoende ruimte en parkeergelegenheid. Daarbij keken ze zelfs serieus naar locaties in de Achterhoek en de provincie Zeeland. Uiteindelijk kwamen ze uit bij dit pand aan de Udenseweg in het dorp Zeeland, waar toen café-restaurant ’t Jachthuis was gevestigd. De rest is geschiedenis.”

Hoe is het restaurant door de jaren heen gegroeid?
Veerle: “In het begin was het restaurant veel kleiner; door de jaren heen is er telkens uitgebreid. Er zijn ruimtes bijgekomen, de parkeerplaats is later aangekocht en uiteindelijk hebben we ook het achterliggende stuk bos kunnen kopen.”
Yentl: “Dat is nu het Smulbos, wat echt een belangrijk onderdeel is van de beleving. Die groei is heel organisch gegaan, stap voor stap. Als je oude foto’s ziet, is het bijna niet meer te vergelijken met hoe het er nu uitziet.”

We hebben altijd boven het restaurant gewoond; via de keuken loop je zo onze woonkamer in

Jullie zijn letterlijk opgegroeid in de zaak?
Veerle: “Ja, en we weten niet beter. Als kind zat ik al bij de ingang met een ‘kassa’ op een strijkplank. We hebben altijd boven het restaurant gewoond, ikzelf woon er nu nog steeds, samen met mijn vriend en dochtertje. Via de keuken loop je zo onze woonkamer in.”
Yentl: “Het was werk en thuis tegelijk. Personeelsfeestjes, drukke weekenden, vakanties die anders liepen dan bij anderen. We zaten ’s zomers soms op een camping in de buurt. Maar het voelde altijd vanzelfsprekend. De zaak hoorde bij het gezin.”

Wanneer gingen jullie meewerken in het restaurant?
Veerle: “Vanaf een jaar of veertien werden we echt ingepland. Gewoon zoals iedereen. Geen speciale behandeling. Andere medewerkers werkten ons in.”
Yentl: “Dat vonden we ook belangrijk. Je leert zo het vak van de basis af aan. Iedereen weet dat je niet voorgetrokken wordt, en dat werkt beter in een team.”

Jullie vader overleed in 2014. Wat betekende dit, los van het persoonlijk verlies, voor het bedrijf?
Veerle: “Mensen denken soms dat ik daarom ben ingestapt, maar dat is niet zo. Het klopt wel dat er verantwoordelijkheden wegvielen en dat die opgepakt moesten worden. Voor mama was het fijn dat ik dichtbij was en dingen kon overnemen.”
Yentl: “Het overlijden van papa leidde ertoe dat het restaurant nog meer een familiezaak werd. Mama moest veel alleen dragen en dan is het logisch dat je als kinderen sneller betrokken raakt.”

Was de overname van de zaak een jeugddroom?
Veerle: “Ja, maar ik wilde eerst een paar jaar gaan vliegen als stewardess. De opleiding om stewardess te worden vond ik erg pittig en heb ik, mede door het overlijden van papa, niet gehaald. Na stages in hotels, werk via een horeca-uitzendbureau en een korte kantoorperiode wist ik: dat past niet bij mij. Toen heb ik mama gevraagd of ik bij De Pannekoekenbakker mocht werken. Vanaf dat moment wist ik zeker: dit is wat ik wil.”
Yentl: “Ik heb rechten gestudeerd in Tilburg, en ging daarna werken bij de rechtbank. Inhoudelijk heel interessant. Ik deed onder andere zittingen op locatie, bij psychiatrische instellingen. Bijzonder, maar De Pannekoekenbakker bleef altijd trekken. We spraken al jaren over de toekomst. Op een gegeven moment kwam de vraag serieuzer op tafel: gaan we dit samen doen of niet?”

Wat gaf uiteindelijk de doorslag?
Yentl: “De kans om iets voort te zetten wat onze ouders hebben opgebouwd, samen met Veerle. Dat is super speciaal. Ik dacht: als ik dit niet probeer, krijg ik daar later misschien spijt van. En het bevalt me enorm.”

Hoe vullen jullie elkaar aan als ondernemers?
Veerle: “We hebben vaak aan een blik genoeg. We denken over veel dingen hetzelfde, maar hebben verschillende kwaliteiten.”
Yentl: “Veerle is impulsiever en spontaner, ik ben soms wat behoudender en denk langer na over dingen. Dat houdt ons in balans. We hebben weinig discussie nodig om tot besluiten te komen.”

Wat willen jullie vooral behouden nu jullie aan het roer staan?
Veerle: “De sfeer en de manier van werken die onze ouders hebben neergezet. Gasten vragen vaak: wat gaan jullie veranderen? Ons antwoord is: eigenlijk niets. De basis is zó goed.”
Yentl: “Persoonlijke aandacht is de sleutel. Er moet altijd één van ons aanwezig zijn. Dat gasten herkend worden, dat kinderen echt in het zonnetje worden gezet bij verjaardagen. Die familiaire sfeer is onze kracht.”

Hoe belangrijk zijn tradities binnen het restaurant?
Veerle: “Heel belangrijk. Sinterklaas komt hier elk jaar. Halloweenavonden in de herfstvakantie zitten steevast vol. Paaseieren zoeken doen we ook. En verjaardagen zijn hier echt een feestje, met vuurwerk op de pannenkoek en versierde tafels.”
Yentl: “Dat zijn momenten die families onthouden. Ouders vertellen dat ze elk jaar dezelfde foto maken. Dat zegt genoeg.”Van sommige vroegere medewerkers werken nu de kinderen hier. Dat zegt veel over de sfeer

Jullie werken met een groot, jong team. Uitdagend?
Veerle: “We werken met zo’n zestig medewerkers, vooral scholieren en studenten. Met zoveel zitplaatsen heb je veel handjes nodig. Een lastige doelgroep? Nee. Het grote voordeel van deze leeftijdscategorie is de flexibiliteit.”
Yentl: “Het mooie is dat je ze ziet opgroeien. Ze komen verlegen binnen, maar je ziet ze echt ontwikkelen. Ook als persoon. Er zijn hier op de werkvloer ook talloze vriendschappen en relaties ontstaan. Daar zijn zelfs huwelijken en baby’s uit voortgekomen. En van sommige vroegere medewerkers werken nu de kinderen hier. Dat zegt veel over de sfeer.”

Wat is jullie meest bijzondere pannenkoek?
Veerle: “Dat zijn er heel veel. Denk aan de Chicken Teriyaki Roll, een heerlijke pannenkoek met zalm, of de appelkruimel pannenkoek. Dat was in 2025 zelfs de best verkochte pannenkoek. We hadden de frikandelpannenkoek. Die is ooit door onze vader geïntroduceerd met carnaval, maar staat niet meer op de kaart.”
Yentl: (lachend) “Maar als iemand hem écht wil, dan kan die besteld worden! De frikandellen liggen klaar in de vriezer. ”

Tot slot: wat zijn de plannen voor de toekomst?
Veerle: “We hebben op dit moment geen ambitie voor een tweede zaak. De focus ligt volledig op dit restaurant. Dat willen we zo goed mogelijk blijven runnen.”
Yentl: “Kwaliteit, gastvrijheid en een volle zaak met tevreden gasten. Dat is al een prachtige uitdaging.”

Yentl (31) en Veerle (29) van der Linden zijn sinds 1 oktober de eigenaren van De Pannekoekenbakker in Zeeland. Het restaurant werd in 1996 opgericht door hun ouders Peter en Jolanda. Vanaf het begin opereert het restaurant onder franchise van De Pannekoekenbakker, een keten van vijftien pannenkoekenrestaurants. De eigenaren worden ontzorgd op allerlei gebieden, zoals inkoop van ingrediënten en het bepalen van de menukaart.