Op 25 juli 2022 overleed op 55-jarige leeftijd Alex van den Akker, al decennialang het boegbeeld van Mercedes-Benz Van den Akker in Uden. Een hersenbloeding trof hem geheel onverwacht. Zijn echtgenote Miranda had weinig tijd om te rouwen, want er was voor haar geen twijfel over mogelijk: de zaak moest draaiende gehouden worden en ze nam de directietaak op zich. Ze vertelt hoe het haar in de afgelopen 8 maanden is vergaan.
Hoe gaat het nu met je?
“Naar omstandigheden redelijk goed. Er zijn natuurlijk altijd momenten waarop het een stuk minder goed gaat. Je begrijpt…het gemis van Alex is, zowel zakelijk als privé, heel groot. En dat blijft.”
Het moet een heftige tijd voor je zijn geweest.
“Ja, het was heel heftig. Zeker omdat het zo plotseling was wat uiteraard niemand verwacht had….een hersenbloeding. Het kwam als een donderslag bij heldere hemel. Geen enkele aanleiding, zoals hoofdpijn. En de volgende ochtend was het gewoon weer een nieuwe dag, hè? De zaak moest weer open.”
Die gedachte kwam echt zo snel bij je op?
“Ja, zo ging het. Zondagmiddag 24 juli, toen we in het ziekenhuis waren, dacht ik ineens: we moeten morgenvroeg wel open. Ik belde onze receptionist, die hier al meer dan 20 jaar werkt. Hij was Formule 1 aan het kijken, en had eerst niet in de gaten hoe serieus het was. Maar ik wist op dat moment al dat Alex het niet zou redden. Ik vroeg hem of hij maandagochtend de zaak kon openen en de sleutels ’s avonds bij mij op kon komen halen. Vanaf dat moment is het hier allemaal doorgegaan. Alex overleed officieel de volgende dag, na het doneren van diverse organen. Voor mij hield het op dat moment even op.”
Het team wist het bedrijf dus draaiende te houden?
“Iedereen wist zijn taken gelukkig. Sommige zaken werden door de medewerkers zelf opgepakt. Zo was uitgerekend in die periode de waarnemende chef werkplaats op vakantie en een vervanger was er niet. De invulling van die rol hebben de monteurs en receptionisten gewoon onderling geregeld, zonder mij daarin te betrekken. Het was wel heel fijn dat iemand het voortouw nam om dat te begeleiden. Het liep wonderbaarlijk goed, ook omdat medewerkers hun vakantie hebben ingekort om alles draaiende te houden.”
De volgende ochtend
moest de zaak weer open
Was het vanzelfsprekend, dat het team dat deed?
“Nee, eigenlijk niet, maar ze konden niet anders, er was verder niemand. Alex stond echt overal boven en stuurde alle afdelingen aan. Hij controleerde alles, had over alles de laatste zeggenschap. Inderdaad, hij was een perfectionist. Soms wat overdreven, het kon wat mij betreft af en toe wel een tandje minder. Maar dat zat er bij hem nu eenmaal in, vanaf het begin al. Hij stond altijd voor alles en iedereen klaar en kon nooit ‘nee’ zeggen. Daardoor, en door dat perfectionisme, zijn we wel gekomen waar we nu staan.”
Hoe lang ben jij zelf thuisgebleven?
“Anderhalve week, twee weken hooguit. Toen moest ik aan de slag, want onze magazijnmedewerker ging op vakantie. Aan de ene kant was weer aan het werk gaan een afleiding. Maar het was tegelijkertijd wel zwaar om hier weer te komen. Voor mij de eerste keer sinds de afscheidsdienst, die hier op de zaak werd gehouden.”
Hoe beleefde je dat?
“Het was heel emotioneel. Ik had continu mensen aan de telefoon die iets wilden bestellen en dergelijke. Als ze dan hoorden dat ik het was, wisten ze niet zo goed wat ze moesten zeggen. Mensen die ik tegenkwam bij de balie waren verbaasd: ‘dat jij al weer zo snel start, kan dat niet anders?’ Maar nee, dat kon niet anders voor mijn gevoel. Ik zou ook niet weten hoe. Ik kon wel thuis gaan zitten op de bank, maar daar had niemand iets aan. Het was een hele zware tijd, maar er waren heus ook mooie momenten, zeker door de verhalen van klanten over Alex. Die verhalen hoor ik overigens nog steeds regelmatig.”
Wat was jouw rol bij het bedrijf voordat Alex overleed?
“Ik had wel al een hele actieve rol. Ik deed voornamelijk administratieve, personeel-gerelateerde en boekhoudkundige zaken, maar ik was ook achter de receptie te vinden en in het magazijn. Ik wist dus al goed wat er zich binnen het bedrijf afspeelde, dat was een groot voordeel. Maar het was vooral een rol achter de schermen, alles draaide om Alex. Op mijn kantoor hangt een bordje met de tekst ‘achter elke succesvolle zakenman staat een sterke vrouw’. Die tekst is tweeledig maar in mijn geval gold: als ik niet achter hem gestaan had, was deze mooie zaak er nu niet geweest. Nu sta ik zelf in het middelpunt en komen er heel andere zaken op mij af. En dat is wel behoorlijk wennen en pittig, moet ik zeggen. Je moet ook veel beslissingen nemen.”
Als ik niet achter Alex gestaan had, was deze mooie zaak er nu niet geweest
Krijg je ook steun van buitenaf?
“Tot nu toe was het vooral van binnen het bedrijf, en privé natuurlijk. Binnenkort start ik een traject van directie coaching. Dat moet me helpen om met alles wat op mij afkomt in de rol van ‘directeur’ goed te kunnen omgaan. We zijn bijvoorbeeld op zoek naar nieuw personeel. Dat betekent dat ik sollicitatiegesprekken zal doen, dat is ook nieuw voor mij. Gelukkig hoef ik dat niet allemaal alleen te doen.”
Het bedrijf heeft in de afgelopen jaren een enorme ontwikkeling doorgemaakt, met de verhuizing naar het nieuwe pand als hoogtepunt.
“Ja, het is echt het levenswerk van Alex. Dit heeft hij altijd gewild. Een prachtige showroom en een hypermoderne werkplaats: klanten rijden hun auto voor onderhoud zelf naar binnen voor de eerste optische controle, naar een van de twee servicelobby’s. Bij het binnenrijden meet een lasersensor het bandenprofiel en wordt het kenteken automatisch gescand. Helaas is dit nog niet optimaal in werking vanwege het personeelstekort. De werkplaats was Alex’ grootste trots. Van alle plekken binnen het bedrijf was hij daar het liefst, zijn hart lag na 32 jaar nog altijd bij het sleutelen. Service heeft altijd voorop gestaan. Klanten komen daarom uit de verre omtrek naar ons voor het onderhoud van hun auto’s, zelfs vanuit Friesland en Limburg.”
Jullie zijn ook eigenaar van het pand dat dienst deed als GGD-testlocatie. Wat is daar nu de status van?
“Sinds de GGD er per augustus uit is gegaan, verhuren we het nu aan een bedrijf dat het gebruikt als opslagruimte. Ik wist wel dat de verhuur van het pand al in een serieuze fase beland was, maar was er niet zeker van of dit al helemaal rond was. Gelukkig kon de makelaar ons al snel geruststellen: de huurovereenkomst was letterlijk een paar dagen voor Alex’ overlijden definitief getekend. Dat was wel een hele zorg minder in een toch al heftige periode. Ook de verkoop van ons oude pand aan de Vluchtoord was kort daarvoor afgerond.”
Denk je dat de manier waarop jullie het sinds Alex’ overlijden hebben aangepakt is zoals hij zou hebben gewild?
“De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik dat niet zeker weet. Ik probeer samen met het hele team de zaak op een zo goed mogelijke manier, zijn manier, voort te zetten. Maar nu ik erover nadenk...ik denk wel dat hij trots zou zijn op de manier waarop het nu gaat. Zeker omdat ik bij hem in het verleden meerdere malen heb aangegeven dat ik de zaak niet voort zou zetten als hij eerder zou komen te overlijden dan ik. Maar dat neemt niet weg dat we hem en zijn kennis en kunde op alle fronten enorm missen.”
Misschien is het nog vroeg, en staat je hoofd er nog helemaal niet naar. Maar heb je al plannen voor de komende jaren?
“Ik ben van plan om in ieder geval de komende jaren leiding te blijven geven aan het bedrijf. Wat er daarna gebeurt, dat weet ik niet. Een opvolger binnen de familie is er niet. Onze zoon en dochter hebben geen ambitie om de zaak over te nemen. Mocht ik de zaak ooit van de hand willen doen, dan weet ik nu al dat ik dat zal proberen te doen aan een partij die wil doorgaan als Mercedes-Benz partner. Dat was echt het merk waar Alex een enorme passie voor had. En hij was zó trots op wat hij heeft opgebouwd op deze nieuwe locatie. Het zou geweldig zijn als dat in stand kan blijven.”
