Het is een stralende lentedag als medewerkers van Rietdekkersbedrijf M. v.d. Wetering druk bezig zijn op het dak van een Berghemse woonboerderij uit 1880. Met beide benen op de grond kijkt eigenaar Maarten van de Wetering toe. Terwijl zijn team boven het riet verwerkt, regelt hij de planning, het materiaal en alles wat verder nodig is om het werk soepel te laten verlopen.
Dat rietdekken hem met de paplepel is ingegoten, mag gerust letterlijk worden genomen. Zijn opa begon ooit als strodekker, later nam zijn vader het bedrijf over. “Ik rolde er van jongs af aan in.” Toch kiest Maarten in eerste instantie voor een ander pad. De Berghemnaar werkt jarenlang als interieur- en standbouwer en reist daarvoor de hele wereld over. Als er kinderen komen wil hij vaker thuis zijn en keert hij in 1999 terug naar het familieambacht. Eerst werkt hij samen met broer Jan, sinds diens pensioen volledig zelfstandig. Nu vertrouwt Maarten op een vast team van vier vakkundige rietdekkers.
Ambachtelijk werk
Terug naar de woonboerderij in Berghem. Op de grond liggen overal dikke bundels riet, geïmporteerd uit China. Waarom daarvandaan? “Daar groeit het beste riet”, zegt Maarten. Op het dak zijn de rietdekkers druk bezig met het nieuw gedekte riet te vegen en aan te kloppen, zoals dat heet. Dat ambacht is in de loop der jaren nauwelijks veranderd. “Eigenlijk heb je maar drie stukken gereedschap nodig: een klopper, een tang en - tegenwoordig - een elektrische schroefmachine”, legt Maarten uit. In het riet gehaakte ladders en balken bieden de rietdekkers de nodige ondersteuning tijdens het werk op het dak.
Zelf het dak opgaan doet Maarten vanwege gezondheidsredenen sinds een paar jaar niet meer. Zijn passie voor het ambacht is er echter niet minder groot door. Wat Maarten het meest aanspreekt aan zijn vak? De afwisseling: “Nieuwbouw, renovatie of reparatie: geen dak is hetzelfde. Je maakt iets waar mensen jarenlang plezier van hebben. Met sommige klanten heb ik een hele nauwe band opgebouwd. Dat vind ik misschien nog wel het mooiste van dit vak.”
