Hij was jarenlang het gezicht van Jumbo De Laak in winkelcentrum de Drossaard in Uden. Nadat hij zich terugtrok als supermarktmanager verdween hij enigszins in de luwte, maar hij bleef als investeerder volop actief in de branche die hem zo lief is. Roland de Laak ademt supermarkt en de recente verkoop van zijn investeringsbedrijf Blauwdruk Investeringen verandert daar niets aan.
Een paar jaar geleden ben je gestopt als supermarktmanager. Wat doe je sindsdien?
“Klopt, ik heb in oktober 2021 mijn zaak verkocht. Ik hield me daarnaast al langer bezig met onroerend goed, specifiek retailvastgoed en supermarkten. Samen met een paar compagnons kocht ik onder de naam Blauwdruk Investeringen supermarkten in heel Nederland en maakte daar fondsen van.”
Maar…daar ben je mee gestopt?
“Dat niet. Door een gigantische groei in de afgelopen vijf jaar besloot ik een strategische samenwerkingspartner te zoeken. Het aanvankelijke idee was om een partij over te nemen, maar uiteindelijk zijn juist wij per 1 augustus overgenomen door vastgoedbeheerder Annexum. Ik blijf actief voor mijn eigen klantenkring en fondsen.”
Waarom die keuze?
“We hadden een miljoenenportefeuille en een AFM-vergunning. Daarmee zaten we tussen tafellaken en servet in. Je kunt kiezen voor langzaam groeien met alle groeistuipen van dien, of je sluit je aan bij een partij die alles al heeft staan. Wij kozen voor dat laatste. Het mes snijdt aan twee kanten.”
Vanwaar jouw passie voor de supermarktbranche?
“Geen idee. Mijn ouders zaten helemaal niet in de branche. Maar vanaf mijn eerste baantje achter het flessenluik vond ik het geweldig. Ik kreeg een speciaal gevoel als ik een supermarkt binnenliep. Die geur, die sfeer… Ik was en ben er echt verknocht aan. Op mijn 22ste was ik de jongste supermarktmanager van Nederland.”
Op een gegeven moment kon ik de rekeningen niet meer betalen
Hoe was het om zo jong al een winkel te runnen?
“Ik was met alles bezig behalve mijn winkel, en dat deed ik niet goed. In een buurtsuper moet je alles zelf doen: oven aan, groenten uitladen, brood afbakken. Personeel aannemen is te duur. Het was een harde leerschool: ik kreeg er echt van langs als de brutowinst niet klopte. Op een gegeven moment kon ik de rekeningen niet meer betalen. Ik dacht: dit nooit meer. Sindsdien heb ik nooit meer rood willen staan. Na een paar jaar ging ik in opleiding bij Super Van Bergen in Oss. Daar leerde ik de fijne kneepjes van het vak. In 1999 werd ik eigenaar van Jumbo De Drossaard in Uden, die uitgroeide tot een van de best presterende Jumbo’s van het land.”
Leg je de lat erg hoog voor jezelf?
“Ja. Een 6 of 7 is niet goed genoeg, dat moet een 9 of 10 zijn. Ik heb veel energie, maar dat kost ook energie. Tegelijkertijd kan ik dingen prima overlaten aan anderen. In de Drossaard had ik een gouden team. Maar als het inbraakalarm ’s nachts afging stapte ik uit mijn bed, en het rondrijden op de schrobmachine deed ik het liefst zelf. Bij voorkeur elke zaterdagochtend om 4 uur, nog voordat de leverancier kwam.”
Je viel altijd op door creatieve acties.
“Ik vind het leuk om positief op te vallen. Kinderen die hun A-diploma haalden, kregen jarenlang van mij een slagroomtaart. Verder waren er allerlei spaaracties, van circuskaartjes tot Pinkeltje-boeken. Soms was het op het randje van wat mocht volgens de Jumbo-formule. Zo stond er ooit een levensgrote verlichte olifant voor de deur. Jumbo wilde niet geassocieerd worden met olifanten, maar ze hebben het oogluikend toegestaan. Ook zette ik zelf gekochte trofeeën op de toonbank, zoals: ‘De beste vleesafdeling van de regio’. Dat leverde positieve publiciteit op. En ik nam al het personeel eens mee op foodtrip naar Spanje, zelfs de vulploeg was erbij. In twee groepen natuurlijk, want de winkel moest blijven draaien.”
Daarnaast zit je ook in de sushi.
“Ja, dat begon in 2018 in mijn supermarkt in de Drossaard. Samen met een Chinese familie startte ik een sushibar. Inmiddels hebben we zestig sushishops in supermarkten en retailformules. Daar ben ik druk mee. Zelf ben ik geen sushiliefhebber, maar ik geniet van de samenwerking met de Chinese ondernemers die de bars runnen. Ze zijn dienstbaar en trouw. De taalbarrière is soms lastig, daarom heb ik tolken in dienst.”
Was het moeilijk om afstand te nemen van Jumbo De Laak?
“Dat besluit nam ik niet van vandaag op morgen. Vier jaar eerder wilde ik al stoppen, maar toen waren ‘sushi’ en Blauwdruk nog niet volwassen. Ik liet een ondernemer die zijn zaak had verkocht een klein deel van de aandelen kopen. Hij ging letterlijk op de winkel passen, zodat ik kon bouwen aan mijn andere bedrijven. Vier jaar later waren die sterk genoeg en kon ik afscheid nemen.”
Dat zal wel even wennen zijn geweest.
“Het eerste halfjaar wel. Ik was jarenlang zeven dagen per week verantwoordelijk. Ik had zelfs een schuldgevoel als ik thuis het gras stond te maaien. Ik begroette altijd iedereen, dat hoorde bij mijn vak. En dat doe ik nog steeds, of ik nu in Uden of in Barcelona op een terras zit. Net als ‘u’ zeggen trouwens. Zelfs thuis zeg ik tegen mijn vrouw Ilse: ‘lust u een bakje koffie’. Dat zit er diep ingesleten.”
Je hebt een passie voor het circus. Hoe dat zo?
“Als kind hadden we thuis niet veel. We woonden in een flat in Nijmegen, zonder auto. Maar we gingen wél naar het circus. Vanaf de flat kon ik zien of de tentmast al omhoog stond, geweldig vond ik dat. Toen ik supermarktmanager werd deed ik circusacties voor klanten. Later ben ik zelfs in de tent van Circus Herman Renz getrouwd met Ilse. Ik kende dat circus goed en had al eens geld gedoneerd. Op een dag kreeg ik de kans om het circus te kopen: de vrachtwagens, caravans, tenten en zelfs de popcornmachines. Een droom ging in vervulling.”
Ik doe alles impulsief. Onder het motto: ik kan het
Dat klinkt als een impulsaankoop.
“Ja, ik doe alles impulsief. Onder het motto ‘ik kan het’. Als het mislukt, eet ik er geen boterham minder om. In dit geval pakte het niet goed uit. We wilden de materialen verhuren aan het circus, maar dat ging niet door vanwege financiële problemen. Er volgde zelfs beslaglegging door de fiscus. Uiteindelijk heb ik alles afgekocht en in een weiland langs de A50 neergezet. We organiseerden kijkdagen, waar ook louche types op afkwamen met koffers vol geld. Daar wilde ik niets mee te maken hebben. Uiteindelijk heb ik alles via een veiling verkocht. Een illusie armer, een ervaring rijker.”
Wat zijn je verdere plannen nu de overname van Blauwdruk rond is?
“Ik blijf doen wat ik deed bij Blauwdruk: investeren in supermarkten en die verder ontwikkelen. Mijn klanten zijn investeerders uit het hele land. Jaarvergaderingen hou ik gewoon hier in mijn pand. Actief werven doe ik niet, want ik ben geen verkoper. Dat is ook het fijne van de supermarkt: de prijs staat op het schap. ‘Piep’, en je betaalt 1,95. In mijn huidige rol hoef ik niks te verkopen; ik moet goed presenteren. En dat kan ik als de beste.”
Welke lessen heb je geleerd?
“Ik vind het leuk dat ik elke dag nog dingen leer. Ik ben leergierig, maar laat dat niet blijken, want ik hou er niet van als iemand mij de les leest. Toch neem ik het mee voor de volgende keer. De belangrijkste les die ik door de jaren heen heb geleerd: blijf bij je leest. Zo opende ik een Spaanse delicatessenwinkel, maar daar had ik geen kaas van gegeten. Dan moet je het lef hebben om snel de stekker eruit te trekken. En ik heb altijd op het juiste moment afstand kunnen doen van dingen. Of het nu mijn supermarkt was, het circus of nu Blauwdruk: het is een bewuste keuze. Op een gegeven moment is het mooi geweest.”
